روشنايي مي بخشد اما نه مثل سابق كه موهايش را شانه مي زد و روي شانه هايش مي ريخت آن وقت با عشوه و طنازيش جذبمان مي كرد و تمام شهوت دقايق را زنده نگه مي داشت انگار كه به اجبار نور مي پراكند.

از كداممان در سر تا سر اين كره خاكي ديگر است؟تو؟او؟و شايد ما؟

اين كينه ديرينه است.براي سه ماه بايد نازش را بكشيم تا دوباره گرممان كند.باز هم صبر مي كنيم.

در لطمه ي جانمان كه نمي كوشد.شايد كه مي خواهد بودن را به ما يادآور شود كه كله مان هميشه داغ نباشد و گه گاهي هم بلرزيم تا به ياد آوريم كه هستيم.

و قلب ها گرانتر از آنند که بشکنند

فردا طلوع خواهد کرد حتی اگر نباشد

در بستر روزگاز آنچه بدست می آید با خنده پایدار نخواهد ماند

و آنچه از دست می رود با گریه جبران نخواهد شد

پس در اینجا همیشه منتظر غیر منتظر ها باش

چه ساده ام که مهلت زیستن را در نیاز با تو بودن می جویم.

وطراوت عشق را در مهلتی که ندارم.

و تو چه سرد سردتر از سرمای حس هر لحظه از من می گذری و من لذت حلال بوسه هایت را به سراب خشک ذهنم می سپارم.

و ساده می مانم و در اوج سادگی بر نگاهت عاشق!

عاشق شد این سپرده دل اما صدا نکرد

آگه کسی ز آتش این ماجرا نکرد

گاهی اگر غریبه بود این رها ولی

یک عمر صحبت دل یاران رها نکرد

از آغاز قرن تا آن لحظه که از ریگزار عشق عبور می کنیم

ودر نهر زمان و بی ریا جاری می شویم.

با اندوه غریب سکوت جاده را بی هیچ هراس طی می کنیم.

به شوق گریختن از من و رسیدن به ما

به هر کجا سرک می کشیم تا تردیدمان را مهار کنیم و ترانه وصال سر دهیم.

تا شاید عطر کلاممان پیام زمانمان را به غربت نسل آینده ای برساند که پاسدار خط نگاهمان هستند.

نفس های آخرش را می کشد

کفن می پوشانم و برای سینه ام

تابوتی مملو از

نیلوفرهای پر پر شده می کشم!

وبی آنکه مفهوم خاکستری را بدانی

برایت سیاه وسفید می نویسم.

وداع!

دل شکسته ام از شور عشق لبریز است

و جان به طاعت استاد خود سحر خیز است

میان دست تو ای آبی زلال اندیش

عطوفتی است که در شام سرد تب ریز است

و بوی تعفن رکود

از خلوتکده نفرین شده ای

با انعکاسی عامی شنیده می شود.

هوای حرف سرد است.

و طفل از پا افتاده عقل

و به واسطه اشک هایش

به صلیب کشیده می شود.

شیطان نمازمان را قنوت می خواند

و این سر آغاز حکمرانی ابلیس است که

ناتوانی خود را در تحمل بار امانت

به شب نسبت می دهد.

شبی که از نفس ما زاده می شود.

که لبخندش تمسخری بیش نیست.

دیر زمانی است که لبخندش را زیسته ام!

اعترافی بعید است ولی

عشقم را صبوری می کند.

دریغا که در رقص شاپرک هم

رنگ خاکستری فراق جلوه گر است

شب را آگاهانه می گریم

و در خیالم از شراب هم بی نیاز می شوم

چشمانش به من می گوید که

با تقدیرت بساز و بی گاهان پای دریچه ی انتظار

فریادم کن که دوستت دارم

و می بینم که با هر اندوه و نومیدی ام

شانه هایش می لرزد

پس دوستم دارد!

و رو به گورستان محبت وسعت دارد

و شاخه های خشک مجنونی که از آبادی رمیده است!

عابری خسته ام

ماه راحس نمی کنم

وبرگ های پاییزی دلم می ریزد

طیب مرگ تمام فضا را آکنده وکفران برگردن مفهوم رنج آویزان شد!

ودربندهوس چونان سرکشی گستاخ خونش را می مکد.

ماجرایی پیش آمدودفترهای بی شمارم به شعله های سرکش آن سوختند

وبه تاریکی مشوش ازنخلستان تابیابان یک ذره نور می بخشد.

تایاری دهنده ی چشم هایی باشد که اززلال سرشار است

ودراین روشنایی به دار آویخته ای را می بینم وسنگ گوری که برآن حک شده است

دوستش بدارید!